Leven met de keuzes die je maakt

darkJason Desson is bezig met het bereiden van het avondeten, omringd door zijn geliefden. Zoon Charlie is bezig met zijn huiswerk aan de keukentafel. Zijn vrouw Daniela nipt aan een wijntje, zittend op het keukeneiland.

Hij is natuurkundeleraar op een doorsneeschool en heeft jaren geleden zijn wetenschappelijke ambities op een zacht pitje gezet.
Een bewuste keus voor een huiselijke leven. Desson is gelukkig.

Zijn leven wordt op de kop gezet, als Jason besluit het feest te bezoeken van een vroegere studiegenoot.
Een ontmoeting in een donkere steeg is het begin van pure speculatieve science fiction in thrillerformaat.

Crouch ken ik van zijn Wayward Pines-trilogie. Hij is niet de meest begenadigde schrijver, maar allemachtig, net als in zijn trilogie weet hij je bij de lurven te pakken en sleurt hij je mee in zijn hersenkronkels. Wat als? staat er op de omslag, twee woorden die perfect weergeven waarom het gaat in dit boek van Blake Crouch. Ik ga helemaal niks zeggen over de inhoud van Dark Matter, laat je gewoon meevoeren op de waanzinnige reis van Desson.

Wil je toch wat meer weten over de inhoud, luister dan naar de schrijver zelf die in 12.64 seconden het boek introduceert.

Turis

turis-omslagSoms stuit je op een nieuwe schrijver, waarbij je het gevoel hebt van hem of haar -want het kan net zo goed een vrouw zijn, geen misverstand daarover- wil ik alles lezen. Özcan Akyol is zo’n schrijver. Hij behoort tot de tweede generatie Turkse Nederlanders en debuteerde in 2012  met het boek Eus. De filmrechten werden een maand na verschijning gekocht door filmproducent Eyeworks. Dit jaar verscheen de autobiografische roman Turis.

De schrijver groeit op in een probleemgezin in Deventer dat gebukt gaat onder een tirannieke vader (Turis) die veel drinkt, met iedereen ruzie maakt en zijn kinderen een schuldcomplex aanpraat. Turis is bovendien een overspelige echtgenoot en zijn vrouw denkt dat hij een kind heeft verwekt bij een minnares ergens in de buurt van hun vakantiehuis in Mersin (Turkije) De spanningen lopen hoog op en de schrijver vraagt zich hardop af of er meer kinderen bestaan van wie de ouders afzonderlijk van elkaar op dezelfde avond met zelfmoord dreigen.

Hij wil zichzelf ophangen aan die oude boom. Voor iemand die een streep onder zijn leven wilde zetten stond hij er erg relaxed bij – bijna laconiek.

Op een goede dag besluit Özcan samen met een vriend naar Turkije te vliegen om de gangen van zijn vader na te gaan. Deze zoektocht naar de waarheid moet resulteren in een scheiding tussen zijn ouders.

In dit mysterieuze land heb ik louter herinneringen aan mislukte vakanties, oneindige familieruzies en mijn besnijdenis.

Ondertussen krijgt hij verkering met Tess. Ze is de dochter van een welgestelde familie uit Het Gooi. Vanaf het allereerste  begin wordt Özcan tegengewerkt. Het is duidelijk dat hij nooit kan voldoen aan de hoge verwachtingen van haar ouders. Het grote leeftijdsverschil werkt in zijn nadeel, de baan als schrijver nemen ze niet serieus en zijn Turkse afkomst  wordt ook niet als een pluspunt beschouwd voor het slag mensen dat de gang naar een Turkse kruidenier als een inheemse safari beschouwt. Op zijn beurt vraagt de schrijver zich af of hij niet te zeer belast is met het erfelijk materiaal van zijn vader om een goede partij te zijn voor de beeldschone Tess.

 Hoewel ik die mensen niets heb aangedaan, zetten ze hun treiterterreur en geestelijke druk voort, met een haast psychopathische geestdrift.

Waarin schuilt nu de kracht van dit boek. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Het is met vaart geschreven en de auteur heeft een haarscherp oog voor menselijke relaties. De (droogkomische) humor ontbreekt niet en er wordt niemand gespaard. Beklemmend, indringend, ontroerend en ga zo maar door. Ik vond het een prachtig boek.

Over schandpalen en psychopaten

Jon Ronson is een vrij unieke journalist. Het ligt voor de hand om Jon Ronson te vergelijken met Louis Theroux. Net als Theroux heeft Ronson oog voor merkwaardige en controversiële onderwerpen en stapt hij op mensen af met een zekere onbevangenheid waarmee hij zijn de geïnterviewde ontwapent. Groot verschil is dat Theroux een hele batterij medewerkers en researchers achter zich heeft en Ronson alles in zijn uppie doet en daar verslag van doet in goed geoliede proza.

Ronson werd bekend met The Men who stare at Goats, het verbijsterende verhaal over een experimenteel Amerikaans legeronderdeel dat zich bezighield met paranormale oorlogsvoering.

ronson2In De Psychopatentest raakt Ronson gefascineerd door het gegeven dat 1% van de bevolking psychopaat is, maar dat het aantal psychopaten op belangrijke functies veel hoger lijkt te liggen. Ronson gaat op onderzoek uit.
Hij heeft contact met de bedenker van de Psychopaten-checklijst. Met de bedenker van de DSM, het standaardwerk voor psychiatrische diagnostiek (Ronson blijkt zelf al ruim boven een tiental stoornissen te komen). Met vermeende psychopaten en een zelfbenoemde messias.
Verwacht geen duidelijk antwoord op de vragen die Ronson zelf opwerpt. Bijna laconiek vergaart Ronson zijn verhalen en schrijft die met de nodige humor en zelfspot op. En toch zet hij je aan het denken. Al was het alleen maar over de DSM-5. Zijn de geestelijke stoornissen in dit werk wel allemaal stoornissen en wil je ze als stoornis benoemen? Ben je een psychopaat als je 50% van de kenmerken hebt, of pas bij 60%?

ronson1In Dit is vernederend zoekt Ronson contact met een aantal slachtoffers van public shaming op de sociale media. Iemand als Justine Sacco, die een poging tot (weliswaar beroerde) humor zag sneuvelen in een volksgericht. Vlak voordat ze op het vliegtuig naar Kaapstad stapte, tweette ze: Op weg naar Afrika. Hopen dat ik geen aids krijg. Grapje. Ik ben blank!
Tijdens haar vlucht ontplofte internet. Justine Sacco moest ontslagen worden, was een van de meest gematigde tweets die haar deel waren. Sacco’s leven zoals ze dat kende, was voorbij dankzij haar tweet.

Ronson doet verslag van wat er gebeurt als je digitaal afgemaakt wordt. We leven in een tijdperk waar zogenaamde reaguurders beter tot 140 kunnen tellen voordat ze evenzoveel tekens de digitale ether in smijten, 140 tekens vol van eigen gelijk en morele superioriteit. Het is tamelijk schokkend als je ziet wat de impact is van de digitale schandpaal. Uiteindelijk gaat het boek vooral over schaamte en dat illustreert Ronson met uitstapjes naar de gevangenis en een SM-kelder (niet een sociale media-kelder, maar die andere afkorting).

Ronson staat middenin zijn verhalen en brengt controversiële onderwerpen toegankelijk, met de nodige humor en, heel verrassend, met de nodige spanning. Je wilt verder lezen omdat je wilt weten hoe het afgelopen is met die ene psychopaat, of die journalist die zelf verzonnen citaten van Bob Dylan publiceerde. Een plezier om te lezen die Jon Ronson.

Video’s:
Ted Talk over De psychopatentest
Ted Talk over Dit is vernederend

 

 

Tragiek van het verwoesten van een eeuwenoud landbouwgebied

GASTBLOGNynke Andringa 

stoo;pAls boerendochter en wonend in landbouwgemeente het Bildt kan ik erg genieten van een eindeloos goudgeel graanveld, een uitbundig bloeiende aardappelakker of een weiland met Frysk stamboekvee. Op het 500 jaar geleden ingepolderde Bildt zie je de schoonheid in de landerijen: natuur door boeren in cultuur gebracht. Vanaf de Bildtdijken zie je uit over tot de horizon reikende akkers.

Dit is mijn hof van Chris de Stoop gaat over het verdwijnen van zo’n landschap. De havenuitbreiding van Antwerpen en verdieping van de Schelde zijn de redenen dat duizenden hectares landbouwgrond in (Zeeuws-)Vlaanderen ter compensatie moeten wijken voor nieuw aan te leggen natuurgebieden. De overheid gaat tot onteigening over. Een hele streek met de vruchtbaarste velden van Europa wordt prijsgegeven.

Ook de Hedwigepolder, “volgens veel mensen de mooiste polder van de hele regio door de mengeling van akkers, weiden, dreven, bosjes en plassen”,  moet ontpolderd worden. Een afspraak die over de hoofden van de bewoners heen werd gemaakt en in een verdrag tussen Nederland en België werd vastgelegd. Jarenlang is er strijd gevoerd over deze teruggave aan de natuur, terwijl het gebied al vóór de 80-jarige oorlog bedijkt was. Een grote meerderheid van de Zeeuwen en de Vlamingen uit dit gebied is fel tegen, omdat men dit een onverdraaglijke gedachte vindt. De bewoners voelen zich in hun bestaan en tot in hun hart geraakt. En met name de Zeeuwen snijdt het door de ziel om polders aan de rivier te geven terwijl zij de watersnoodramp van 1953 hebben meegemaakt. Verbeten komt de streek in opstand. Maar men wordt niet gehoord door de overheid en de macht van natuurorganisaties, door de bevolking “de groene maffia” genoemd,  is groot. De arrogantie waarmee men de bewoners en de boeren tegemoet treedt is onthutsend en verbijsterend.

De auteur van dit persoonlijke relaas is de jongste van de twee zonen in een boerengezin en geboren en getogen in dit gebied, zijn hart ligt in de polders en bij de bevolking. Hij wordt journalist. De oudste zoon was voorbestemd om boer te worden, en zijn hele bestaan ís het boerenleven, hij leeft voor zijn vee en akkers. Zoals bij de meeste boeren is het boer-zijn voor hem een roeping. Hij raakt verbitterd door de houding van de overheid en de natuurorganisaties, de macht die zij uitoefenen en het miskennen en niet-horen van de plaatselijke bevolking en boeren. Daarnaast gaat hij steeds meer gebukt onder de voortschrijdende regelzucht vanuit den Haag en Brussel. Het wordt bijkans onmogelijk om als boer je bedrijf uit te oefenen. Van nabij weet ik hoe boeren in toenemende mate ingeperkt worden door talloze regels en dat er in de loop der jaren een enorme papierwinkel is ontstaan. Alles moet tot in het absurde geregistreerd en verantwoord worden. Eén klein administratief foutje kan leiden tot een boete van duizenden euro’s.

Nadat zijn broer een eind aan zijn leven heeft gemaakt, keert de auteur terug naar de hoeve en probeert zo goed mogelijk het boerenbedrijf voort te zetten, voor zolang dat nog zal duren.

Dit boek ademt onmacht, verlies en pijn over de teloorgang van een groot landbouwgebied. Waarin de verlaten boerderijen langzaam maar zeker verpauperen of worden afgebroken. Waarin dorpen ontvolkt raken. Een hele streek die eeuwenlang landbouwgebied was, wordt omgevormd tot “gemaakt” natuurgebied.

Komend uit een boerenfamilie greep dit boek me aan. Het gedwongen moeten stoppen als boer gaat gepaard met veel emoties en verdriet. Maar dat de natuurlobby zoveel macht heeft en op zo’n aanmatigende manier met mensen omgaat zonder een greintje empathie, heeft me ontsteld. Een lezenswaardig en tot nadenken stemmend boek.

The little Shop of Happy ever After – Ever so charming!

GASTBLOGIrene Pieters

colganHet wordt aangeraden om de vakantiesfeer na thuiskomst zo lang mogelijk vol te houden. Niet meteen weer op volle krachten rondrennen – nog even in de relaxstand! Voor mij lukt dat het beste, door romans te lezen, die zich in Engeland afspelen en liefst ook in het Engels. Ik zie de kleine dorpjes, de smalle weggetjes met heggen erlangs, duidelijk voor me. Met de boeken van Jenny Colgan haal ik mijn hart op!

Nina werkt in een filiaal van de bibliotheek in Birmingham, daarnaast verzamelt ze boeken. Op een dag komen strenge bezuinigingen aan de deur kloppen: het filiaal, waar ze werkt,  wordt gesloten. De bibliotheek gaat een nieuwe koers varen (meer werken met de Sociale Media, er komen vrijwilligers naast vaste krachten), ze moet bovendien opnieuw solliciteren. Uit het sollicitatiegesprek blijkt duidelijk, dat zij niet in de nieuwe manier van werken zal gaan passen, ze krijgt ontslag.

Na een (verplichte) teambuildings bijeenkomst weet Nina, wat ze met haar toekomst gaat doen: een mobiele boekwinkel openen! Het huis, wat ze met haar huisgenote Surinder bewoont, puilt immers uit van al haar mooie, bijzondere boeken?

De meest geschikte bus staat te koop in Schotland. Omdat ze geen vergunning krijgt om in Birmingham te gaan verkopen, blijft ze na de aanschaf  in Schotland. Daar is een vergunning geen enkel probleem: ze kan op alle lokale markten terecht. De bus krijgt een naam  The little Shop of Happy Ever After en vanaf het begin is haar onderneming een succes. Schotland is een verademing na alle stress in de stad.  Ze voelt zich al snel thuis.

Dit boek is een lofzang op boeken: Nina zoekt voor elke klant een passend boek en krijgt door haar enthousiasme iedereen aan het lezen. (Ook hier zijn plaatselijke bibliotheken gesloten vanwege bezuinigingen). Ze heeft een romance met een poëtische treinmachinist, ze ruziet met haar agrarische buurman, leert de gebruiken van haar omgeving kennen: Country Living Magazine zonder plaatjes. Het is een hartverwarmend verhaal voor iedereen die van boeken houdt en graag over Engeland/Schotland leest.

Heb je nog niet genoeg hebt van  Jenny Colgan, dan kun je nog genieten van een verhaal over een chocolaterie in Parijs, een bakkerij op een eiland en er zijn nog een paar deeltjes over een ouderwetse snoepwinkel. Snel reserveren en dan: Genieten!!

Weg zonder genade

hartBegin aan deze thriller en je bevindt je op een weg zonder genade. Je kunt alleen maar verder lezen, gevangen in het meesterlijke web van John Hart.

Rechercheur Elizabeth Banks wordt beschuldigd van het gebruik van buitensporig geweld bij de bevrijding van een ontvoerde jonge vrouw. Zij is blank, de ontvoerders zwart en dood nadat ze door 18 kogels zijn doorzeefd.

Gideon is een 15 jarige jongen die met het pistool van zijn vader naar de gevangenis afreist waar de volgende dag de moordenaar van zijn moeder vrijkomt.

Voormalig rechercheur Adrian Wall komt na 13 jaar vrij, nadat hij voor moord op een vrouw is veroordeeld. In zijn cel neemt hij afscheid van de oude Eli, de man die Adrian door zijn helse gevangenisjaren heeft gesleept.

Elizabeth heeft een verstoorde relatie met haar vader, die dominee is. Een rechtlijnige man waarvan ze zich heeft afgekeerd na een vreselijke gebeurtenis in haar leven. Voeg hierbij Channing, de geredde vrouw, Elizabeth’s politiepartner, een geest, een gevangenisdirecteur, een oude advocaat en gebeurtenissen uit het verleden en je hebt een verhaal als het eerste seizoen van True Detective, duister en geweldadig, met geweldige personages en een zorgvuldig opgebouwd plot.
Een plot waarin John Hart hier en daar bijna achteloos iets openbaart waardoor je denkt allemachtig wat slim bedacht. Een topper over schuld en onschuld, geheimen en de duistere kant van de mens, maar bovenal ook de liefde als enige verweer tegen al dit zwarts.

Kleine waarschuwing. Als je eenmaal begint aan dit verhaal slaap je slecht, blijft de stofzuiger in de gangkast en laat je via Thuisbezorgd.nl je eten komen. Op die weg zit je dan. Hart heeft 5 jaar gedaan over Weg zonder genade. Ik las het in een dag uit.

 

Koninklijk complot

Koninklijk complotDe dood van Diana – dat is typisch zo’n gebeurtenis waarbij je je herinnert waar je was toen je het nieuws hoorde. Ze verongelukte in 1997 samen met haar vriend Dodi Al-Fayed in een tunnel in Parijs, doordat hun chauffeur veel te hard reed in een poging de paparazzi kwijt te raken. Althans, dat is de officiële versie. Er waren veel onduidelijkheden en er rezen vragen. Was het toch moord? Wilde het Britse koningshuis het ongeleide projectiel Diana kwijt?

Linda Udo uit Oranjewoud heeft een heel andere theorie. Diana is niet verongelukt en ook niet vermoord. Zij leeft! Het hele ongeluk is zorgvuldig in scene gezet. Prins Charles zou daarna vrij zijn om verder te gaan met Camilla en Diana kreeg de kans een nieuw leven te beginnen, zonder persmuskieten en zonder verstikkende regeltjes. Waarom zo ingewikkeld? Op deze manier kregen de paparazzi de schuld en  kon Diana ervoor zorgen dat het gedrag van fotografen aan banden werd gelegd, wat vooral ook voor haar zoons een hele opluchting zou zijn.

De raadsels rond de dood van Diana lieten Linda Udo niet los en zij heeft 17 jaar lang onderzoek gedaan. Haar reconstructie van de gebeurtenissen heeft ze verwerkt in de vorm van een roman, Koninklijk complot, waarin feit en fictie naadloos in elkaar overgaan. Het maakt het tot een beetje verwarrende leeservaring. Het ene moment lees je een waargebeurd verhaal, het volgende lijkt het of je in een spannende thriller bent beland. Of in een deel uit de Bouquetreeks.

Hij veegt een traan weg die langzaam over haar wang rolt en mompelt verrast: ‘Je beeft’. Hij kust haar op het voorhoofd. ‘Je bent mij geen dank verschuldigd. Ik ben jou dankbaar vanwege je aanwezigheid hier.’ Ze begint te blozen en voelt opeens een intens verlangen om door hem in zijn armen te worden genomen.

diana-WikipediaEn wat moeten we er nu van denken? In elk geval is Koninklijk complot een spannend verhaal en interessante leeservaring. We krijgen meer inzicht in het leven van Diana en eerlijk is eerlijk: er zit veel logica in de conclusies van Udo. Wat ik me dan weer niet kan voorstellen: er waren zoveel mensen bij de uitvoering van het scenario betrokken, is er dan niemand die zijn mond voorbij zal praten? Maar toch, de twijfel is gezaaid…

Koninklijk complot verscheen al in 2014. De reden dat het nu nog in ons blog verschijnt, is dat het in het Engels is vertaald en ook de aandacht heeft getrokken in Amerika. Er ligt zelfs een filmscript klaar en niemand minder dan Tom Cruise toont belangstelling. De film zou Mission Escape moeten gaan heten en in 2017 uitkomen, 20 jaar na het ongeluk. Jammer dat Diana en Dodi volgens Udo in Cape Cod zijn gaan wonen en niet in Oranjewoud, we hadden Tom Cruise hier graag welkom geheten!

Voor wie meer wil weten:

Verbijsterend Rusland

waterdrinkerWaterdrinker is tegen wil en dank correspondent in Rusland, want hij schrijft liever fictie. Of zoals hijzelf zegt, mijn baas wil de toekomst, ikzelf wil het verleden. Zijn romans worden nauwelijks verkocht, laat hij regelmatig met een lichte mopper weten in deze geweldige bundel journalistieke verhalen.

Waterdrinker spreekt vloeiend Russisch en drinkt als een Rus. Met deze eigenschappen weet hij in alle hoeken van het land prachtige, schrijnende en absurde verhalen op te tekenen.
In Tsjaikovskistraat 40 vertelt hij over de aankoop van een appartement in Sint Petersburg. Het vier verdiepingen tellend pand stamt uit de 18e eeuw en als een archeoloog legt hij de geschiedenis bloot van dit statige bouwwerk. Na de revolutie werden de appartementen opgedeeld in kommunalka’s, gemeenschappelijke woningen voor meerdere gezinnen, slechts gescheiden door dunne gipswanden. Rijke Russen proberen de kommunalkabewoners uit te kopen om in luxe te leven, omgeven door grandeur. De derde verdieping is nog zo’n kommunalka. Het verschil tussen de derde verdieping en de andere verdiepingen ligt in de kakkerlakken en het dedain van andere bewoners over deze armoedzaaiers. Eén van de bewoners is gaan zwerven en spoorloos. Zolang hij niet getekend heeft, kan het niet verkocht worden. Hij mag ook gewoon dood zijn, maar hoe weet je of iemand niet meer leeft als je niet weet waar hij is?

In dit verhaal en alle andere verhalen laat Waterdrinker zien dat hij een verrassende stilist is. Trefzeker, enthousiast en aanstekelijk. Zijn weergave van de dialogen en zijn zelfspot zijn uiterst genietbaar.
Als toegift staan er nog drie korte verhalen van hem in de bundel. Deze vond hij onderin een doos terug nadat hij jarenlang dacht dat ze verloren waren gegaan dankzij Nadja, een schoonmaakster aangenomen door zijn vrouw. Nadja deed haar werk in zijn appartement in Moskou. Haar geneurie van psalmen, sterke lichaamsgeur en haar onaantrekkelijkheid maken dat Waterdrinker op zoek gaat naar een vervangster:

Een Moskouse kennis van mij vertelde dat de gezinshulp die hij drie dagen per week had – een vlijtig meisje uit de Filipijnen – nog een paar extra opdrachtgevers zocht.
Dat leek me wel wat.
‘Over mijn lijk!’protesteerde mijn vrouw vanuit Petersburg.
‘Waarom niet?’
‘Viespeuk!
Julia had zich buiten mij om in verbinding gesteld met de echtgenote van de vriend en een digitale foto van de Filipijnse huishoudster opgevraagd. Ze bleek een soort fotomodel met een verdorven oogopslag.

Eigenlijk is Julia daarmee verantwoordelijk voor het verlies van een twintigtal verhalen. In haar opruimwoede had Nadia zijn schriften bij het oud papier gegooid.

Meestal schrijf ik op dit blog over nieuwe boeken, maar De Correspondent (uit 2013) verdient een groot publiek en daar draag ik graag een steentje aan bij. Voor iedereen die die meer wil weten over het enorme en verbijsterende Rusland, dat nu al jaren het nieuws beheerst.

Meer over Rusland? Lees dan het blog over de biografie van Edward Limonov. Of dit interview met Waterdrinker:

De vrouw van de theeplanter

jefferiesKijk maar even bij de nieuwe boeken’ zei collega Robert tegen me, ‘daar staat iets tussen wat jij leuk vindt!’ Eén blik op de boeken en ik wist meteen waar hij op doelde: De vrouw van de theeplanter van Dinah Jefferies.
Net iets voor mij! Nog bedankt voor de tip Robert😉
Dit prachtige boek met het mooie dromerige omslag is zo’n lekker verhaal waar je eens goed voor gaat zitten.

Deze historische roman gaat over de jonge Engelse Gwendolyn die getrouwd is met de man van haar dromen, Laurence, die eigenaar is van een grote theeplantage in Ceylon. Nu Gwen ook in Ceylon is komen wonen krijgt ze het idee dat ze haar man misschien minder goed kent dan ze dacht. Hij lijkt afstandelijk en geheimzinnig en Gwen kan er niet goed achter komen wat hiervoor de reden is.

Wanneer ze in verwachting blijkt te zijn van een tweeling is Laurence helemaal in de wolken en Gwen is dolgelukkig dat haar man weer helemaal zichzelf lijkt.  Maar zodra de kindjes geboren worden komt Gwen voor een onmogelijke keuze te staan, die haar voor de rest van haar leven zal veranderen.

Een ontzettend mooi geschreven verhaal, waarin de hoofdpersonen voor behoorlijk wat dilemma’s gesteld worden. Het zet je zelf ook aan het denken, hoe zou ik hiermee omgaan? Hoe help je je man bij het verwerken van vroeger verdriet en hoe ga je om met zijn bijzonder aanhankelijke en jaloerse zus? En waarom zou je geen band met je inheemse personeel mogen opbouwen? Gwen worstelt zich er op haar eigen onbevangen en onbevooroordeelde manier doorheen en hierdoor is ze een enorm sympathiek figuur.
Mijn hart ging naar haar uit en dat is precies waar ik blij van word tijdens het lezen. Heerlijk.

Gewoon een fijn boek, ik hou er van.

 

 

 

 

Sportboek van het jaar

Terug naar HilversumOoit bedacht Kees Jansma de oneliner: Voetbal is de belangrijkste bijzaak van het leven. Hij besloot te kiezen voor een carrière in de sportjournalistiek, met voetbal als specialiteit.

Terug naar Hilversum begint met het WK voetbal in Engeland (1966) en eindigt precies 50 jaar later met de dood van Johan Cruijff. Wat daar tussen zit is veel, heel veel. Van elk jaar worden twee opmerkelijke gebeurtenissen bij de kop gepakt. Kees Jansma is goed geïnformeerd, zit als journalist overal bovenop en beschikt over uitstekende contacten.

De schrijver kiest steeds zijn eigen (verrassende) invalshoek en geeft vaak informatie uit de eerste hand. In 1974 gaat het wel over het WK voetbal, maar niet over de verloren finale tegen West-Duitsland. De bal op de paal van Rob Rensenbrink blijft bij het WK 1978 in Argentinië onbesproken.

Jansma ontmoet de groten der aarde zoals Nelson Mandela en Mohammed Ali. Honderden (legendarische) topsporters komen langs. Van Abe Lenstra tot Bettine Vriesekoop en van Gerrie Kneteman tot Bart Veldkamp. Ook staat de schrijver uitgebreid stil bij zijn eerste stappen in de journalistiek en de concurrentiestrijd op de redactie van Studio Sport. Het boek gaat niet alleen maar over sport. Enkele hoofdstukken worden gewijd aan de politiek (DDR) en aan het familieleven van de schrijver.

Een tikkeltje opportunistisch is Kees Jansma wel. Studio Sport is zijn leven. Toch kiest hij voor het grote geld bij concurrent Sport 7. En hij maakt de overstap van journalist naar perschef bij het Nederlands Elftal. In die rol kan hij de spelers beschermen tegen opdringerige journalisten! Hij dweept met de succesvolle coach Louis van Gaal, die zichzelf in de media voortdurend als een hork presenteert.

Kees Jansma sleurt de lezer mee door 50 jaar sportgeschiedenis, in puntige hoofdstukjes met een kwinkslag hier en een knipoog daar. Je voelt als lezer dat hij plezier heeft in het schrijven. Het boek kan probleemloos mee in de nominatie voor Sportboek van het Jaar.

 

Boekentips, films, tv-series en sa no en dan ek yn it Frysk